Wetsvoorstel maakt verzelfstandiging dislocaties mogelijk

Met deze maatregel gaat een lang gekoesterde wens van besturen in het basisonderwijs in vervulling. Een dislocatie is een deel van een school - in een ander gebouw en op een andere locatie dan het hoofdgebouw - waarmee feitelijk ruimtegebrek in het hoofdgebouw van de school wordt opgevangen. Er zijn dislocaties die honderden leerlingen tellen en soms zelf groter zijn dan de hoofdlocatie. Vooral in nieuwbouwwijken doet dit verschijnsel zich voor.

Op basis van  de huidige wetgeving is het echter zelden mogelijk die dislocatie om te zetten in een zelfstandige 'afgesplitste' school. Het belangrijkste knelpunt vormt artikel 78 van de Wet op het primair onderwijs (WPO) de berekening van het aantal leerlingen dat de nieuwe school zal bezoeken. De leerlingen die op de te verzelfstandigen dislocatie zitten mogen niet meegeteld worden in de stichtingsprognose voor de nieuwe school.

Het wetsvoorstel beoogt in de eerste plaats binnen zekere grenzen de barrière weg te nemen voor de omzetting van een dislocatie in een zelfstandige school. Die stap is echter aan voorwaarden verbonden om te voorkomen dat zich ongewenste neveneffecten voordoen. Zo mag verzelfstandiging er niet toe leiden dat de oorspronkelijke hoofdlocatie onder de geldende opheffingsnorm zakt. 

Het wetsvoorstel voorziet er overigens ook in dat nevenvestigingen, bijvoorbeeld vanwege een veranderde wijksamenstelling, onder voorwaarden de mogelijkheid krijgen om weer zelfstandig te worden. In de volgende uitgave van de nieuwsbrief gaan wij uitgebreid in op het wetsvoorstel.